วันพุธที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2555

ยายเหงา..เมื่อความเศร้าถามหา

     เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ดิฉันได้มีโอกาสออกติดตามเยี่ยมบ้านผู้ป่วยจิตเวชในตำบลโคกเพชร จำนวน 25 ราย  และออกเฝ้าระวังภาวะสุขภาพจิตในประชาชนทุกกลุ่มอายุ เพื่อป้องกันภาวะเครียดและป้องกันการฆ่าตัวตายด้วย การลงพื้นที่ครั้งนี้ ใช้เวลาค่อนข้างนาน แต่ก็ถือว่าเป็นโอกาสดีที่ได้รับรู้ความเหงา ความเศร้า ผ่านแววตาและน้ำตา ของหญิงชราวัย 82 ปี ที่ต้องต่อสู้อยู่กับความเหงา เพียงลำพัง หลังสามีเสียชีวิตไป เมื่อ 3 เดือนที่แล้ว
     สิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงเวลา 2 - 3 เดือนที่ผ่านมาก่อนหน้าที่ดิฉันจะมีโอกาสได้ลงพื้นที่หมู่บ้านนี้ คงจะเป็นความทุกข์ในใจของยายที่ไม่สามารถบอกเล่ากับใครได้เป็นแน่ จะมีใครฟังยายบ้างไหมนะ ฉันได้แต่ครุ่นคิด
     เมื่อพบหน้ากัน ดิฉันยกมือไหว้ พร้อมกับบอกว่า "สวัสดีคะยาย คิดถึงยายจังค่ะ ไม่ได้พบกันตั้งนาน" ยายบอกว่า "สองวันก่อนยายไปที่ อนามัยนะแต่ปุ้มไม่อยู่" "สบายดีนะคะ ไปเดินเล่นที่ไหนมา" "ยายเดินเข้ามาใกล้ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ถ้าอยู่บ้านก็คิดถึงตา เลยขอไปเดินเล่นไกลๆ มันเหงา ไม่รู้จะทำยังไง บ้านที่เคยอยู่ด้วยกัน ตอนนี้ไม่มีตาแล้ว" เหตุการณ์นี้เกิดที่ร้านก๋วยเตี๋ยวในหมู่บ้าน ตาคุณยายแดงก่ำ พร่าไปด้วยน้ำตา คุณยายใช้มือปาดน้ำตาเหมือนเด็กๆ เหมือนอยากจะบอกใครสักคน ว่ารู้สึกเป็นทุกข์แค่ไหน "ยายไม่อยากอยู่ที่นี่ อยากกลับไปหาบ้านญาติพี่น้อง ที่นี่ไม่มีใคร ลูกก็อาทิตย์หนึ่งถึงกลับมาหาสักวัน เอาของดีดีมาให้กิน แต่ยายไม่อยากกินหรอก ยายอยากมีเพื่อนมากกว่า" ตลอดเวลาที่ยายพูดน้ำตาซึมตลอด "ยายนอนหลับไหมค่ะ พักผ่อนบ้างนะคะ"  "ยายนอนไม่หลับเลย บางคืนก็นอน 4 ทุ่ม ตื่นตี 2 หรือตี 3" สำหรับคนที่นอนหลับเป็นปกติคงไม่รู้สึกอะไร แต่สำหรับคนสูงอายุหรือผู้ที่นอนไม่หลับแบบเรื้อรัง และเป็นมาร่วม 3 เดือนนับจากวันที่คุณตาเสียชีวิตเป็นความทุกข์ที่มากเหลือเกินนะคะ
     ดิฉันสอบถามไปด้วย คำถาม 2Q "คุณยายรู้สึกหดหู่ เศร้าหรือท้อแท้สิ้นหวังไหมค่ะ"  "แล้วก็ ใ2 สัปดาห์ที่ผ่านมา รวมวันนี้  คุณยาย รู้สึก เบื่อ ทำอะไรก็ไม่สนุกสนาน ไม่เพลิดเพลิน เป็นอย่างนี้บ้างไหมคะ" คุณยายบอกว่า "เป็นบางครั้ง แต่ไม่อยากฆ่าตัวตายหรอก ก็ยายแค่เหงา และก็คิดถึงตามากก็เท่านั้นเอง" คุณยายรู้ทันหนูซะแล้ว จบคำถาม คุณยายเริ่มมีรอยยิ้มที่มุมปาก "ยิ้มได้หละสิ หนูเป็นห่วงยายนะคะ มีอะไรบอกหนูนะ หรือไม่ก็บอก พี่ อสม.แล้วเดี๋ยวเขาจะโทรหาหนูเอง" "วันนี้หนูกลับ รพ.สต.ก่อน ถ้าไม่สบายใจอะไรอย่าลืมคิดถึงหนูนะคะ ดูแลสุขภาพด้วยค่ะ ปฏิบัติตาม 3 อ.อย่างที่หนูแนะนำด้วยนะคะ"
      ฉันกลับมาที่รถ กับผู้ช่วยเจ้าหน้าที่ เราหันมามองหน้ากัน "ความรักที่ยายมีต่อตา คงไม่น้อยกว่าที่ตามีต่อยายอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ คุณยายกำลังเผชิญกับความเหงา ความเศร้าเพียงลำพัง เราคงต้องให้ พี่ๆอสม.และเพื่อนบ้านแวะมาคุยกับยายบ่อยๆนะ เพื่อลดทอนความเหงาและความเศร้าลงไปบ้าง เพราะลำพังคงอ่อนแอ ถ้ามีคนดูแลคงดีขึ้น"
      ความเศร้าของผู้สูงวัย ที่มาพร้อมกับความสูญเสียที่ไม่ได้ตั้งใจรอล่วงหน้า สร้างความทุกข์ทรมานมากนะคะ ถ้าท่านใดมีผู้สูงอายุที่เพิ่งผ่านความสูญเสียมา ต้องติดตามดูแลอย่างใกล้ชิดค่ะ เพราะความเศร้า ความเหงา จะนำมาสู่ปัญหาสุขภาพจิตของผู้สูงวัยได้นะคะ ต้องฝากกันดูแลอย่างดีค่ะ

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น